ÇOCUKLAR ÇİÇEKTİR
Bir milletin geleceğine emin adımlar ile yürümesi eğitim ordusu ile olur. Bu ordunun içerisinde aile, okul ve çevre faktörü çok etkilidir.
Küçük yaştan itibaren aile- çevre, okul ilişkilerini göz ardı edemeyiz. Evde izlediği televizyon programları, okuduğu kitap ve diğer yayınlar çocukların gelişmelerinde önemli yer tutarlar.
Evden çıkınca da kimlerle gezdiğini, nelere eğilimlerinin olduğunu takip etmemiz gerekir. Okulda arkadaş gruplarını, kimlerle düşük-kalktıklarını gözlemek lâzım. Arkadaşlarından gelebilecek olan( varsa) tehlikeleri sezmeliyiz.
Okulda öğretmenlerinin; evde büyüklerinin, sokakta değer verdiği kişilerin sözlerine uymalı; onların dilek ve istekleri yerine getirilmelidir.
Anaokulundan başlayan eğitim ilk ve ortaokulda şekillenir; Lise ve Yüksekokullarda olgunlaşır; mesleğine başladığı zamanda doğru bildiği işleri doğru olarak takip eder.
Geleceğimizin teminatı olan yeni nesillere çok şey öğretmeli; çok şeyler vermeliyiz. Zira çok uzun gibi görünen yıllar tez gelip geçiyor yüzden bilinçli ebeveynler sadece kendi yakınlarına değil; çevresindeki insanlara da faydalı olmalıdırlar. Çocuklar çiçek gibidirler. Çiçeği yanlış besler, aynı şekilde büyütmeye çalışırsak; çabuk bozulur, kurur ve kaybolurlar. Çocukların zihinlerini de yanlış kaynaklarla beslemeyelim.
Tarihimizdeki iyi veya kötü olayları yorumları ile anlatmalı; onların geçmişleri ile gurur duymalarını sağlamalıyız.
Unutmayalım bizler küçücüktük; şimdi büyüklerimizin yerlerini aldık. Küçüklerimizde yarın bizim yerlerimizi alacaklar. Ona göre ülkemizin gelişmesine katkıda bulunacaklar.
Gördüğüm lüzum üzerine 1996 yılında yazmış olduğum şiirimi yazmak istedim. NE GÜNLERE KALDIK?
Ne günlere kaldık böyle Allah’ım,
Bizler bir birimiz anlamaz olduk.
Bunun için ne yapalım söyle Allah’ım,
Küçükler büyüğün dinlemez olduk.
Sevgi, saygı ne ki; unuttuk bizler,
Kar yağmış, toz olmuş kapanmış izler,
Sararıpta solmuş bütün benizler
Ahbabı ve dostu tınlamaz olduk.
Televizyon; basın ve birde yayın,
Gençliğim için oldu bir mayın,
Ben bunları dedim; siz başka sayın,
İyiyi, güzeli dinlemez olduk.
Kültürümüz bir bir hep elden gitti,
Gelen attı çukura; gidende itti,
Güzellik adına ne varsa bitti,
Kükreyip sel gibi ünlemez olduk.
Yabanda ne gördük aldık içeri,
Kendi iyimizi dışladık geri,
Erdal ne söylesin gelmişken yeri,
Islandık güneşte günlemez olduk.
Erdal ÜNAL
Bir’iz Edebiyat Kültür Sanat ve Eğitim
Derneği Yönetim Kurulu Üyesi