O SON GÖRÜŞTÜ
Yıl 2016 Ocak ayının 31. günü idi.Rahmetli eşim Hacettepe Hastanesi Yoğun bakım ünitesinde yatıyordu. Hastanede yatalı 22 ay olmuştu.Ben de kapısındaki delikli saçtan yapılmış sandalye de oturup, orada sabahlıyordum.
Hemşire hanım bana :” bu gün senin hastana saat: 12:00 den itibaren görüş serbest.Herkes 1’er dakika görüşebilir” dedi.Ben de yakınlarım geldiğinde götürüp, gösteriyordum.O gece saat 24:00 ‘e kadar sürdü.Ardından bana da hastanın yanında , sabaha kadar durun, sohbet edin dedi.Ben de öyle yaptım.
Bilemezdim ki son gecemiz olacağını.Birlikte sohbet ettik, dualar okuduk.Helâlleştik.Sanki son gecesi olduğunun farkında idi.Bana yapacağım işleri tek tek sıraladı.Cihaza bağlı olarak duruyordu. 4. kez ameliyat olmasına rağmen sıkıntısını hiç bildirmiyordu. O günde cihaz belli aralıklarla iki kez öttü.
Hemşire hanım bana amca sen sabah namazına , mescide git.Teyzeme de, bana da dua et dedi. Bende gidip namazımı kıldım.Dua ederken gözüm takvim yaprağına takıldı.O gün 01 Şubat 2016 Pazartesi idi.Benim de doğum günüm idi.Takvim yaprağını koparıp üzerindeki yazıları okudum.Erzurum’lu İbrahim Hakkı Hazretlerinin :” Mevlâ görelim neyler; neylerse güzel eyler ” şiirinin tamamı yazıyordu.Bu şiir bana dokundu.(O yaprak hâlâ bende durur)
Hızlıca Yoğun bakım ünitesine geldim.O anda bütün doktorlar orada idi.İçlerinden 45-55 yaşlarındaki iki doktor bana yaklaşarak ellerini omuzlarıma atarak:”siz bize sabır dersi verdiniz” diyerek beni rahatlatmaya çalıştılar.
Düşünsenize koca hastanede 38 yıl aynı yastığa baş koyduğunuz eşiniz rahmetli olmuş. Siz o anda orada tek başınasınız. O duyguları yaşayan bilir. O arada doktorlardan biri hasta bakıcıyı çağırmak istedi.Çağırmayın.Ben onu morga götürürüm dedim.Rica ettim.Morga indirdim.Oradaki görevli bayan eşimin yüzünü açarak bu hanım sizin eşiniz değil, istersen bakıver dedi.Ben baktıktan sonra eşim olduğunu söyledim.Görevli bayan
-Son kez görmeni istedim.Bir daha göremezdin dedi.İyi ki gösterdi.Bir daha göremedim.
Öylesi bir günümde yanımda olan akraba,eş, dost , öğrencilerim ve yakınlarıma çok teşekkür ediyorum.
İyi günde herkes yanında oluyor. Önemli olan dar günlerinde yanında olsunlar.
O günden beridir doğum günümü kutlamak gelmez içimden.Zaman zaman Karşıyaka Mezarlığına(Keçiören/Ankara) giderek anıları orada yâd ederim.
Bu günün anısı bende böyle canlandı.
Allah kimsenin kurulu düzenini bozmasın.
BÜTÜN AHİRETE İRTİHAL EDEN YAKINLARIMIZ İÇİN BİR FATİHA OKUR MUSUNUZ…