KIZIL ELMA TÜRKÜMÜZ

Havaya suya derken cemre düştü gönlümeBelki de bahar geldi geri kalan ÖmrümeBaşım gözüm üstüne diyor her bir emrime Çiçeklere büründü kuru dallarım bileMiski amber saçıyor sarı güllerim bileŞeyda bülbüle döndü suskun dillerim bile Güneş gibi doğdu ya şu kapkara bahtımaIsıtıyor ruhumu cem oluyor ahtımahangi ara oturdu bilmem gönül tahtıma Gün doğumunda daha ısınmadan camda tülKapımda…

Ömür kısa, an gelecek,Vakit tamam, dem bu demdir.Her şey akar, su misali,Vakit tamam, dem bu demdir. Mevla’m verdi, tende canı,Bak cismine, kendin tanı,Mülk edinsen, tüm cihanı,Vakit tamam, dem bu demdir. Alan elden, veren üstün,Makamına, sersen postun,Cümle cihan, olsa dostun,Vakit tamam, dem bu demdir. Aşık olsan, tüm güllere,Sor hazanı, bülbüllere,Düşer isen, kem dillere,Vakit tamam, dem bu…

Dayandığın dağa duman çökmüş vay,Kim kiminle safı tuttu duydun mu?Diyorlar ki; “böyle uygun gördü bey,”Kim kiminle safı tuttu duydun mu? Güdülecek mal görürler hep bizi,Adam sayıp adam etti kansızı,Derman bulmaz, iflah olmaz bu sızı,Kim kiminle safı tuttu duydun mu? Ne kimliği tanımlarsın, nedir bu?Racon keser, azı, çoğu, buçuğu,Kimi “lü-lü” çeker, kimi “hu-hu-hu,”Kim kiminle safı tuttu…

Fırtınalar koptu, yine içimde,Karanlığa sindim, gelen olmadı. Bir tel siyah yok ki, şimdi saçımda,Dünya baki sandım, bilen olmadı. Karanlığa ışık, olsaydı çıram, Bu gün yarın derken, bak geldi sıram,İçimde kanadı, hasretlik yaram, Çağladım yıllarca, dindim olmadı, Anılar tüllendi, hayalde düşte,Hep huzur aradım, sahte gülüşte,Çırpındım çırpındım, olmuyor işte,Dost diyerek kandım, bilen olmadı.

Ben seni sevdim mi? Sevdim, kime neTuttum, ta içime oturttum seniAldım, okşadım saçlarını, öptümİçtim yudum yudum güzelliğini Ben seni sevdim mi? Sevdim elbetteBendeydi özlemlerin en korkuncuÇıldırırdım sen ne kadar uzaksan,Aşk değil, hiç doymayan bir şeydi bu Ben seni sevdim mi? Sevdim doğrusuSevdikçe tamamlandım, bütünlendimBiri vardı ağlayan; gecelerceBiri vardı sana tutkun; o bendim Ben seni sevdim…

Kapımı çalıp durma ölüm,Açmam;Ben ölecek adam değilim. Alıştım bir kere gökyüzüne;Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.Sıkılırım,Kuşlar cıvıldamasa dallarında,Yemişlerine doymadığım ağaçların,Yağmur mu yağıyor,Güneş mi var,FarketmeliyimBaktığım pencereden.Deniz görünmeli çıksam balkona.Tamamlamalı manzarayıKarlı dağlarla sürülmüş tarlalar.Ekmekten olamam doğrusu,Nimet bildiğim;Sudan geçemem,Tuzludur teneffüs ettiğim hava.Ya nasıl dururum olduğum yerde,Öyle upuzun yatmış, İki elim yanıma getirilmiş,Hareketsiz,Sükûta râmolmuş;Sanki devrilmiş bir heykel? Ellerim ne der sonra…