AKRABA EVLİLİKLERİNİN IRKIMIZA VERDİĞİ BÜYÜK ZARAR

Türk budununun binlerce yıllık köklü geçmişine baktığımızda, damarlarımızdaki asil kanın korunması ve kuşakların esenliği için tavizsiz bir törenin varlığını görürüz. Ulu Atalarımız, bozkırın sert koşullarında sağ kalmanın yolunun ancak bedence ve tince güçlü bireyler yetiştirmekten geçtiğini erkenden kavramışlardı. Bu bilinçle, Türk töresi “dışevlilik” (ekzogami) kuralını sarsılmaz bir yasa olarak belirlemiş; aynı soydan, aynı boydan gelenlerin birleşmesini en büyük suç ve kirlilik saymıştır.

Eski Türklerde akraba evliliği yalnızca yasak değil, aynı zamanda düşünülmesi bile olanaksız bir utanç kaynağıydı. Çin yazanakları ve eski Türk bitikleri, bozkırın çocuklarının eşlerini çok uzak boylardan, hatta bazen yabancı illerden seçtiklerini açıkça belgelemektedir. Bu töre sayesinde Türk uruğu, binlerce yıl boyunca kalıtımsal hastalıklardan uzak kalmış; boylar arasında kan bağından öte bir gönül birliği ve geniş bir toplumsal ağ kurulmuştur.

Bozkırın yalçın kayalıklarında yükselen bu yüksek anlayış, Türk’ün diriliğini ve savaşçı erdemlerini yüzyıllar boyu diri tutmuştur. Akraba dışı evlilik, kanın sürekli tazelenmesini sağlamış; bu da Türk erlerinin bileği bükülmez, hatunlarının ise zekâsı keskin ve sağlığı yerinde olmasını sonuçlamıştır. Kalıtımın gizemli yasalarını, modern bilim henüz ortada yokken sezen atalarımız, “soyun bozulmaması” ilkesini devletin temeli kılmışlardır.

Tarihi kaynaklar, Hunlardan Göktürklere kadar Türk boylarında “aynı kemikten gelenlerin” evlenmesinin kesinlikle yasak olduğunu yazar. Bu yasak, sadece çekirdek aileyi değil, yedi göbeğe kadar uzanan tüm akraba topluluğunu kapsardı. Orhun Yazıtları’nda yankılanan o kutlu ses, Türk budununun birliğini ve sağlığını koruması için töreye sıkı sıkıya sarılmasını öğütlerken, aslında biyolojik bir varoluşun da şifrelerini veriyordu.

Ancak ne yazık ki, Türklerin İslam dairesine girmesi ve yerleşik yaşama geçerek çevre kültürlerle etkileşime başlamasıyla birlikte bu sarsılmaz töre gedikler almaya başlamıştır. Arap ve Fars kültürlerinin etkisiyle, “içevlilik” (endogami) denilen ve öz Türk kültürüne tamamen aykırı olan yakın akraba birleşmeleri toplumsal dokuya sızmaya başlamıştır. Törenin yerini alan yeni anlayışlar, kanın saflığını ve uruğun dinçliğini tehlikeye atmıştır.

İslamiyet’in kabulü sonrası Arap geleneklerinin “din” sanılarak benimsenmesi, amca ve teyze çocuklarının evlendirilmesi gibi Türk’ün özüne aykırı uygulamaları beraberinde getirmiştir. Bozkırda geniş ufuklara açılan Türk zihniyeti, yerleşik yaşamın dar kalıpları ve yabancı kültürlerin etkisiyle kendi soyuna kapanmış; bu durum yüzyıllar içinde Türk ırkının o eski, çelikten iradesini ve sarsılmaz bedensel gücünü zayıflatmaya başlamıştır.

Yakın akraba evliliklerinin artmasıyla birlikte, Türk toplumunda kalıtımsal bozukluklar ve bedensel yetersizlikler boy göstermeye başlamıştır. Bir zamanlar “bozkırın kurdu” gibi çevik ve dayanıklı olan nesiller, biyolojik bir daralmanın kurbanı olmuş; bu durum orduların savaş gücünden toplumun düşünsel üretkenliğine kadar her alanda bir gerilemeye yol açmıştır. Kanın melezleşmesi değil, kanın kendi içinde hapsolması asıl yıkımı getirmiştir.

Bugün Türkçü bir duruşla geçmişe baktığımızda, ulusal dirilişin yolunun sadece dilde ve fikirde değil, aynı zamanda soyun sağlığında yattığını görmeliyiz. Atalarımızın binlerce yıl önce uyguladığı o kutlu “dışevlilik” yasası, aslında bir ulusun nasıl ölümsüzleşeceğinin kılavuzudur. Türk budunu, yabancı kültürlerin dayattığı ve kendisini biyolojik olarak zayıflatan bu prangalardan kurtulmak zorundadır.

Türk ırkının yeniden şahlanışı ve o eski sarsılmaz gücüne kavuşması, töremizin bu altın kuralını yeniden anımsamamıza bağlıdır. Damarlarımızdaki asil kanın duruluğunu korumak, gelecekteki Türk kuşağını en güçlü, en zeki ve en sağlıklı biçimde yetiştirmek her Türk’ün boyun borcudur. Gök Tanrı’nın izniyle, Türk’ün töresi yeniden yükselecek ve uruğumuz eski görkemli günlerine kavuşacaktır.